erotyk jesienny

wiatr zamiótł parkiet przed domem
i uchylając okienko
liśćmi miękkimi jak jedwab
zasłał nam łoże
tak błogie
jak pamięć minionych dni
i nocy niezapomnianych
które w zamierzchłej oddali
zagubił niezdarny czas

nawet sen dał się ujarzmić
więc nie będziemy spać
lecz w rytm najgorętszej miłości
wśród reflektorów gwiazd
spleciemy ubogie dusze
a chłodne mury sypialni
złączone wspólnym pragnieniem
rozpali zew tęsknych ciał

otworzę najsłodsze wino
tak stare jak liczba lat
przez które przyszło nam ciągnąć
wóz obopólnej nadziei
wehikuł gromkiego szczęścia
i gorzkich do bólu zdrad

wybacz godziny zwątpienia
i tego co było złe
zdeptajmy w tangu amandi
stek niepotrzebnych kłamstw

przeglądam się w twoich oczach
dotykam spragnionych warg
w tej chwili pragnę być Faustem
obcować z pięknem twej duszy
i krzyknąć
rozkoszna chwilo
po bezkres wieczności trwaj

przytul mnie mocniej aniele
głaszcz starą zmarszczoną twarz
wbij białe jak śnieg paznokcie
niech utkwią we mnie na stałe
i stańmy się jednym ciałem
pomnikiem najświętszych prawd

w obliczu takiej miłości
jaką los obdarzył nas
bądźmy najczulszym wulkanem
w swej lawie stopimy zawiść
i despotyczny czas
a szczęściem swym zamroczeni
wciąż sobą nienasyceni
na srogich skrzydłach tęsknoty
sięgniemy wieczności bram…